ความทรงจำ…ลืมได้รึเปล่านะ

ในช่วงชีวิตของเราที่ผ่านเรื่องราวต่างๆมากมาย หนัก เบา คละเคล้ากันไป เรื่องที่ผ่านก็เป็นไปตามช่วงอายุ ว่า ณ ขณะนั้นเราอยู่ในวัยใด วัยเรียน วัยเล่น วัยทำงาน แต่จะมีอยู่ความทรงจำนึง ที่มักจะทับซ้อนอยู่ในแต่ละช่วงวัยอยู่เสมอ ความทรงจำถึงใครคนนึง(หรือหลายคน :p) คนที่เข้ามามีอิทธิพลกับการใช้ชีวิตของเรา การกระทำ การแสดงออกของเค้า มักจะนำพาให้หัวใจเราเต้นแรง หน้าซีด น้ำตาไหล หรือแม้กระทั่ง บงการให้เราทำในสิ่งที่เราอาจจะไม่เคยทำมาก่อนเลยในชีวิต ก็ได้ทำ เราทำได้ เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะ “ความรัก” ไง

เมื่อความรักเข้าจู่โจมหัวใจ สภาวะจิตใจก็ปั่นป่วน มวนท้อง หูอื้อ ตาลาย ยิ่งเป็นหนแรก แบบที่เค้าเรียกรักแรก อาการจะหนักหนา เพราะไม่มีประสบการณ์ที่จะรับมือกับสิ่งนี้ได้ ร่างกายจะสูญเสียการทรงตัว สุขก็มากล้น เจ็บก็เจียนตาย อะไรมาสะกิดนิดนึง ก็พรั่งพรู เพลงรักทั้งโลกแต่งมาเพื่อกูนี่หว่า ประมาณนั้น

สุดท้าย เมื่อเวลาผ่าน ชีวิตที่ยังอยู่กับความทรงจำในหัว ที่ถูกทับถมด้วยความทรงจำอื่นๆอีกมากมายที่ผ่านเข้ามา ตามเวลาที่เดินไป

จนเมื่อได้มาเจอกับสิ่งของที่เราเก็บเอาไว้จากอดีต ซึ่งมันอาจจะซุกอยู่ในห้องเก็บของ ใต้เตียง ลิ้นชัก หรือมุมใดมุมนึงของบ้าน นั่นแหละ ภาพอดีตมันก็จะกรอกลับมาฉายให้เราดูใหม่ รูปนั้น ตั๋วใบนี้ โบว์ที่เค้าทำตกไว้บนเตียงเรา ดอกทานตะวันแห้งๆดอกนั้น อืมมม… ไม่ว่ามันจะเป็นความทรงจำที่ดีหรือร้าย สุดท้ายมันก็ทำให้เราอมยิ้มคนเดียวเสมอ

ความทรงจำไม่ว่ามันจะดี หรือห่วย เราก็คงลบมันออกไปจากสมองเราไม่ได้หรอก แต่บรรดาสิ่งของที่เป็นเหมือน สารกระตุ้น ให้ความทรงจำเหล่านั้น ฟุ้งกระจายขึ้นมาใหม่ เราจะจัดการกับมันอย่างไร……