วันนี้ตัดสินใจไปฝังเข็ม…

จากที่ลังเลอยู่พักใหญ่กับเรื่องการไปฝังเข็ม เพื่อรักษาอาการปวดหลังและไหล่ขวา ที่ร้าวรานจนวันนี้ทนไม่ไหว เพราะเจ็บมานานนับหลายปีแล้ว เลยตัดสินใจเดินเข้าคลินิกแถวบ้านเพื่อทำการรักษาอาการป่วยไข้ ด้วยวิธีการฝังเข็มแบบจีน หลังจากทำประวัติ และเข้าพบกับคุณหมอ ซึ่งก็ถามไถ่อาการ ประวัติการบาดเจ็บรุนแรง แล้วหมอก็ใช้ฝ่ามือโบกไปมาในอากาศ เหมือนเพื่อรับสัญญาณอะไรบางอย่างจากตัวเรา แล้วก็จับดูบริเวณต้นคอที่ปวดอยู่ สรุปว่า เส้นตึงมากกกกกก ทั้งซีกขวา เกิดจากความเครียดสะสม และการใช้ชีวิตประจำวันที่ไม่ถูกท่าทาง เช่น การนั่งหลังไม่ตรง การใช้ชีวิตอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นเวลานานๆ ทำให้เกิดอาการเส้นตึง และสะสมเรื่อยมา จนอาการค่อนข้างหนัก แบบนี้ต้องจัดชุดใหญ่!

เอาเลยครับหมอ ถ้ามันจะทำให้ผมหายจากอาการที่ทรมานมากว่าสิบปี เป็นๆหายๆ หลับไม่เต็มตา ตื่นมาก็ปวดหลัง อ่อนเปลี้ยเพลียแรง ถอดเสื้อ ขึ้นเตียง นอนตะแคงซ้าย จากนั้นทุกอย่างก็เริ่มขึ้น

เข็มเล่มยาว ขนาดเล็กจิ๋ว ถูกเสียบเข้าไปบริเวณลำคอ ท้ายทอย บ่า ไหล่  หลัง ต้นขา ข้อพับ ข้อเท้า นับสิบเล่ม เสียบไปจี๊ดไป แต่ไม่ถึงกับเจ็บมาก สักพัก สายไปนับสิบเส้นก็ถูกค่อยๆนำมาหนีบที่หัวเข็มที่ปักอยู่บนร่าง กระแสไฟอ่อนๆ ถูกปล่อยเข้าร่าง กระตุกตึบๆ นอนนิ่งอยู่งั้นเป็นเวลา 20นาที

นี่เพิ่งเริ่มต้น

เมื่อเข็มถูกถอนออกหมด ก็ลุกขึ้นลงมานั่งข้างเตียง จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็เอาวัสดุบางอย่าง มาขูดที่ต้นคอ ใช่ครับ ขูด ขูด ขูด เจ็บมาก โดนขูดซ้ำไปซ้ำมาทั้งต้นคอ บ่า หลัง จาดเป็นปื้นแดงทั่วหลังและคอ คอปลอบประโลมเดียวคือ หายใจลึกๆนะ นี่ขั้นที่สอง หันไปมองดูสิ่งที่ถูกนำเอามาขูดหลังเรา มันคือเขาสัตว์สักชนิด อาจจะเป็นวัว หรือตัวอะไรก็ไม่รู้อันเขื่อง โอวววแม่เจ้า

จากนั้น วัสดุทรงกลม จำนวนสิบอันถ้วน ก็ถูกระดมเอามาดูดเข้าที่หลัง ตึงเปรี๊ยะ เรียกเลือดมากองรวมกันเป็นดวงๆอย่างที่เห็นในรูป โอวววว เสร็จรึยังนี้

คุณหมอเข้ามาดู แล้วก็เอาเจ้าเขานั่นมาขูดอีกรอบ อืมมมมม ชาไปหมดแล้วครับตอนนี้ จากนั้นถึงขั้นตอนเอาเลือดเสียทิ้งไปซะ! วิธีการคือ คุณหมอจะดูตรงบริเวณที่เราโดนแกขูด แล้วดูว่าตรงไหนคือเลือดเสีย จากนั้นก็เอาเข็มฉีดยา จิ้มลงไป ใช่ครับ จิ้มลงไปเลยตรงๆ พอถอนเข็มป๊าบ วัสดุทรงกลมอันเล็กจะถูกวางครอบรูที่เข็มจิ้มแล้วดูดเอาอากาศออกจากถ้วยนั้น ผลที่ได้คือ เลือดพุ่งออกมา ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆสักพักบนถาดก็เต็มไปด้วยกองกระดาษเปื้อนเลือดเสียแดงเถือก โอววววว

เสร็จแล้วครับ ระบมไปทั้งซีกขวา ถึงกับพูดไม่ออก บอกไม่ถูก ออกมารับยาเป็นยาหม้อใส่ห่อซึ่งต้องเอาไปต้มกินวันละห่อสามเวลา จำนวน7วัน ค่าใช้จ่ายในการฝังเข็มครั้งนี้ 4,000 กว่าบาท เหมือนหน้าจะมืด แต่เอาละคิดซะว่าไปหาหมอที่โรงพยาบาล ได้ยาคลายกล้ามเนื้อมากินกับยาหลอดๆมาทาๆ ยังตั้งพันกว่าบาท นี่ทำอะไรตั้งแยะ แถมยังได้เข็ม1กล่องติดมือกลับบ้าน เพื่อเอาไว้ใช้ในครั้งต่อไป (1กล่องมีร้อยเล่ม) ก็นับว่าเหมาะสม

หมอนัดอีกสามวันข้างหน้าให้มาฝังใหม่ ฝังเข็มทีนึงก็ประมาณพันบาท แว่วว่าอาการหนักแบบนี้คงต้องโดนสักสิบครั้ง อืมมมมม คูณแล้วจะหน้ามืด อย่าคูณละกัน

สรุป ฝังเข็มไม่เจ็บ ขูดเจ็บ ดูดไม่เจ็บเท่าไหร่ เอาเลือดเสียออกเจ็บสุด ยาต้มขมรึเปล่าพรุ่งนี้คงรู้ แต่ร้าวไปทั้งร่าง กลับมากินข้าวแล้วต้องซัดยาคลายกล้ามเนื้อช่วย ซึ่งหมอบอกแล้วว่า คนที่ไม่เคยฝังเข็มมาก่อนอาจจะมีอาการข้างเคียงแบบนี้ การรักษาแบบโบราณ แน่นอนว่ามันจะไม่หายอาการปวดในทันที แต่จะค่อยๆดีขึ้น ก็หวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้น

ฝากไว้กับทุกท่านที่เผลอมาอ่าน อาการปวดหลัง และบ่าเป็นอาการป่วยที่คนทำงานออฟฟิศ ส่วนมากต้องเจอ และเป็น ยิ่งต้องทำงานกับคอมพิวเตอร์ด้วยยิ่งเพิ่มโอกาสในการเป็นมากขึ้น เมื่อเป็นแล้วอย่าไปทนกับมัน รีบรักษาให้เร็วที่สุด และให้สังเกตพฤติกรรมของตัวเองว่า นั่งทำงานหลังงอ นั่งนานเกินไป คีบอร์ดอยู่สูงเกินไปหรือเปล่า ลองหาหนังสือ หรือบทความที่แนะนำวิธีการนั่งที่ถูกต้องมาศึกษาดู ฝืนตัวเองหน่อย สักพักก็ชิน ไม่อย่างนั้นถ้ามันเจ็บขึ้นมาล่ะยาวแน่นอน ทรมานนะเฮิ๊ฟ

อ้อ ออกกำลังกายอย่างสม่าเสมอช่วยได้มาก ผมเองรักษาเสร็จถ้ามันหาย รับรอง จะไปออกกำลังกายเป็นประจำแน่นอน สวัสดี

1ปีที่กลับไปทำงานที่RS ได้ทำอะไรมากมาย สนุก และได้มีโอกาสได้ทำงานใกล้ชิดผู้บริหารระดับสูง นับว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก และงานที่ออกมาก็เป็นที่พอใจของผู้ใหญ่ รู้สึกดีใจและภูมิใจ
ต่อจากนี้ คงต้องทำให้ดีขึ้นไปอีกเพราะงานที่วางไว้น่าสนุกและท้าทายมาก คงต้องขยันขึ้น ห้ามขี้เกียจ แถมยังต้องทำงานเพิ่มเพื่อหารายได้เสริมให้ได้ในปีนี้เพื่อให้ทุกอย่างดีขึ้นตามที่ตั้งใจ
ถ้าขอได้ก็อยากให้มีใครคนนั้น มาอยู่ข้างๆสักที อยากมีคนคอยให้กำลังใจ ทั้งในตอนที่เหนื่อย และในตอนที่เจอกับเรื่องดีๆ หวังว่าทุกอย่างจะเกิดขึ้นในปีนี้ สาธุ

การรอคอยอะไรสักอย่าง ทำให้เวลาเดินช้าเสมอ เรามีความเชื่อของเราว่า เวลาไม่ได้ทำหน้าที่เป็นมาตรวัดอะไรในเรื่องนี้ได้ ไม่ว่าจะรอ 5นาที หรือ 7ปี ก็ไม่ได้แปลงมาเป็นอะไรได้ ใจของคนที่รอจะดำดิ่งหายไปกับเวลาที่เนิบช้า
ความหวัง เป็นสิ่งที่มาพร้อมกัน เมื่อรอ ก็มีหวัง มากหรือน้อย ก็แล้วแต่ใจเรากำหนด องค์ประกอบของความหวังมีหลายอย่าง เรื่องราวดีๆ คำพูด สัญญา การ์ดใบนั้น รูปถ่าย ข้อความ เพลง ฯลฯ ทุกอย่างที่อัดแน่นอยู่ในกล่องความทรงจำ หรือบางคร้ังก็ว่างเปล่า ทั้งสองอย่างสร้างความหวังให้เกิดขึ้นได้พอๆกัน
แล้วเราเข้าใจมั๊ยว่า สิ่งที่เรารอคืออะไร ถ้าเข้าใจถ่องแท้ จงรออย่างมีความหวังที่เต็มเปี่ยม มีความสุขกับการรอต่อไปเถิด อย่าลังเลสงสัยว่ามันจะสิ้นสุดเมื่อใด ทุกการรอคอยมีค่าเสมอ ไม่ว่ามันจะสั้นชั่วข้ามคืน หรือทั้งชีวิต แต่ถ้าไม่เข้าใจว่ารอทำไม ต่อให้อยากรอแค่ไหน ก็อย่าทำ
คุณค่าของการรอคอย เกิดขึ้นแล้วตั้งแต่วินาทีแรก ที่ใจบอกให้รอ

สืบเนื่องจากการ tweet เรื่องงาน Big Mountain Music Festival มัน ใหญ่ มาก ครั้งที่แล้ว ก็มีคนถามมาว่าเกิดไรขึ้น ถึงได้ไม่อยากไปอีก เอาเป็นข้อๆแล้วกัน

ประทับใจ
1. ระบบแสงเสียง ดีมีมาตรฐาน (โดยเฉพาะโชว์ของ Bodyslam อลังมาก พลุตะไลไฟพะเนียงจัดเต็ม ขนาดศิลปินเวทีอื่นขอหยุดดูก่อนได้มั๊ย ฮา)

2. ทางเข้าออกงาน เดินพอเหงื่อซึม โอเค

3. Zone นวด สบายมากๆ

4. ดนตรีมีให้ดูกันจุใจ

5.อาหารการกิน โอเค มีมากมายหลายหลาก

6. มีสินค้ามากมายให้เลือกซื้อ เพราะมีพลาซ่า เบื่อดนตรีมาช็อปได้

ไม่ประทับใจ
1. เจ้าหน้าที่ดูแลระบบจราจรน้อยเกินไป แถมพูดจาไม่ค่อยเพราะเท่าไหร่ (แกคงเพลีย คนกรุงเอาแต่ใจขับกันไม่ค่อยเชื่อฟังเท่าไหร่)

2. ห้องน้ำไม่ไกล แต่ไม่สะอาด ไม่มีคนทำความสะอาดอย่างพอเพียง ขอเทียบกับอีกงาน ที่ห้องน้ำเป็นห้องน้ำชั่วคราวด้้วยซ้ำ (เป็นตู้ๆมาตั้ง) แต่เค้ามีคนทำวามสะอาดยืนรอเลย คนเข้าสักพักว่างเค้าเคลียร์ ห้องน้ำจึงสะอาดเสมอ ส่วนของงาน Big Mountain ที่เจอมา เอิ่มมมมม.. เตรียมตัวให้พร้อมครับ จัดการอะไรซะให้เรียบร้อย

3. บุหรี่ ควบคุมไม่ได้โดยสิ้นเชิง นึดจะดูดตรงไหนก็ดูด ดูดมันตรงที่นั่งดูนั่นแหละ ไม่สนใจว่าคนอื่นเค้าจะยังไง จัด Zone ไว้ให้ก็ไม่มีใครไป เคยไปงานที่เค้าแบ่งชัดเจน ทุกคนร่วมมือ เจ้าหน้าที่กวดขัน ก็ดูมีความสุขดี Happy ทั้งคนดูด และคนไม่ดูด แต่ที่นี่ไม่มีสิ่งนั้น

4. การแบ่งพื้นที่ เวทีการแสดงหลัก ไม่มีการเว้นที่สำหรับเป็นทางเดิน นั่งๆเบียดๆกันไปตามสะดวก จะเดินออกมาเข้าห้องน้ำ หรือทำธุรทีต้องเดินซอกไปแซกมาวิงเวียนอย่างยิ่ง (เรื่องนี้เคยเสนอแนะคนที่คิดว่าน่าจะบอกทีมงานได้ แต่เค้าบอกว่า ไม่มีที่ไหนเค้าแบ่ง เออแล้วที่ผมไปมาอีกงานนี่เค้าก็แบ่งนะครับ ตีตารางง่ายๆเอาเชือกพลาสติกมาขึงที่พื้น แล้วก็มีจนท.คอยเตือนคนที่มานั่งในเขตทางเดิน มันก็ไม่ยากนะ)

5. เรื่องนี้สำคัญมาก ความปลอดภัย ช่วง โมเดิร์น ด็อก แสดง ผมได้บุกตลุยผู้คนเข้าไปถ่ายรูปเกือบหน้าเวที เมื่อเดินไปถึง จังหวะนั้นเอง มีคนต่อยกัน เป็นวง ขนาดวงกว้างพอควร ผู้คนแตกตื่นพอควร แต่เสียงดนตรีกลบหมด นับตั้งแต่เริ่มต่อยกันจนมันหยุดไปเอง ประมาณ 10กว่านาที่ ไร้ซึ่งเจ้าหน้าที่เข้ามาระงับเหตุ!!!  แม่เจ้า ดูแลตัวเองกันนะครับ ไม่ต้องกลัวว่าอาวุธจะไม่มี ผมว่าเพียบ เพราะการตรวจมันน้อยจริงๆ และเส้นทางเข้ามีหลายเส้นทาง

เคยไปงานที่เค้าตรวจสองชั้น ด่านแรกตอนเข้างาน ด่านที่สอง ตอนเข้าพื้นที่แสดงดนตรี แลดูอุ่้นใจ

นี่เลยเป็นเหตุให้ของดเว้นปีนี้ที่จะไม่ไปงาน Big Mountain ปีนี้ เข้าใจว่าที่ผ่านมาคือปีแรก อาจจะมีติดขัด แต่เรื่องการจัดการบริเวณพื้นที่การแสดงนี่รับไม่ได้จริงๆ ถ้าจะบอกว่าคนจัดเคยไปดูงานคอนเสิร์ตแนวๆนี้ที่เมืองนอกมาแล้ว ส่วนผมไม่เคยไป เอ๊ะ หรือเมืองนอกมันก็จัดกันไร้ระเบียบแบบนี้ ตายละเว้ย

ส่วนดนตรีก็ไม่ได้มีไรใหม่ คิดว่าเราไปดูวงที่เราชอบ และได้ดริ๊งกับเพื่อนฝูงแบบชิวๆ หนุกๆ ก็โอเค คู่รักอยากสวีต ไปงานเทียนที่สวนผึ้งจะดีกว่า

ขอให้กำลังใจผู้จัด ให้ปรับปรุงงานให้ออกมาดีจนเป็นเทศกาลดนตรี 1 ในเอเซีย ที่่วงต่างประเทศอยากมาโชว์

คราวนี้ที่ผมบอกว่าไม่อยากไปไม่ใช่อะไรหรอก ผมกลัวตายอ่ะ อิอิ

สวัสดี

ตอนนี้เริ่มอยากกลับมาเขียนอีกแล้ว อยากจดโน่นนี่เอาไว้ ทั้งสิ่งที่รู้มาเยอะแยะ ก็อยากเก็บเอาไว้ดู และเผื่อจะเป็นประโยชน์กับคนอื่นบ้าง ดูสิจะได้สักกี่น้ำ 555