ชอบโฆษณาตัวนี้มากๆ พ่อผาย พูดชัดเจนว่า เราไม่ควรรอให้ใครมาช่วย เราต้องช่วยตัวเราเอง สมัยนี้คนเราคิดถึง เอาเงินเป็นที่ตั้ง มันก็เลยมีปัญหา แต่พ่อผายสอนให้เราเรียนรู้ที่จะช่วยตนเอง ไม่งอมืองอเท้า โดยใช้ทฤษฎีพอเพียง ของในหลวง ในการดำเนินชีวิต พ่อผายเปรียบเกษตรกรเหมือนดั่งรากฝอยของแผ่นดิน เลี้ยงดูรากแก้ว นั่นคือ ชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ รัฐเป็นลำต้น กิ่งก้านสาขาเป็นภาคการค้า อุตสาหกรรม คนจบป.2 มองได้ลึกซึ้งและอธิบายได้ง่ายดายชัดเจนมาก

คนอย่างพ่อผาย สร้อยสระกลาง เป็นตัวอย่างให้คนไทยทั้งประเทศ ได้ตระหนักถึงสิ่งหนึ่งที่พวกเราทุกคนต้องยึดมั่นแล้วประเทศชาติจะเจริญรุ่งเรือง นั่นก็คือ การพึ่งตนเอง และตั้งใจทำหน้าที่จนให้สุดกำลัง

ทัศนะของผม
เห็นด้วย เพราะการเมาเป็นสิ่งที่เราสามารถ “กำหนด”ได้ด้วยตัวเราเองว่าเราจะเมา หรือจะไม่เมา เพราะฉะนั้นถ้าเมามาก็ไม่ควรขับรถ หรือถ้าขับรถมาก็ไม่ควรดื่ม มันก็จบแค่นั้น ก็รณรงค์กันไป เมืองไทยก็รณรงค์กันดีสม่ำเสมอ พลิกกลยุทธทุกทาง ทั้งด้านกฎหมาย ด้านสังคม เมื่อก่อนผมก็เมาปัจจุบันไม่ดื่ม แต่ถ้าไปตจว.พักยาวไม่ต้องขับรถก็มีดื่มบ้างหนุกหนาน

อยากให้เพิ่มบทลงโทษกับคนที่เมาแล้วขับให้สูงสุดเท่าที่จะทำได้ ส่วนเรื่องที่ว่าจะเป็นช่องให้ตำตรวจไถเงินคนเมาแล้วมาขับ ก็ให้ไถไป คราวนี้ 200คงเอาไม่อยู่ เพื่อแลกกับการไม่ติดคุก อาจต้องโดนไถทีเป็นหมื่น คราวนี้ล่ะสร่างแน่ สมน้ำหน้า

จะเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุมั๊ย
ในทัศนะของผม
ไม่ เพราะมองเป็นการแก้ปัญหาวิธีหนึ่ง ในหลายๆวิธีที่ต้องทำ ไม่ได้คิดว่าทำอันนี้อย่างเดียวแล้วมันจะแก้ปัญหาเมาแล้วขับได้ครบวงจร อย่างอื่นก็ทำกันไป รณรงค์ สร้างจิตสำนึก ห้ามขายเหล้า ห้ามแจกปฎิทิน ห้ามโฆษณา เหล้าไม่ได้ผิดอะไร คนดื่มเหล้าก็ไม่ได้ผิดอะไร กาละที่ึคุณดื่มต่างหากที่ควรพิจารณาให้ดี เมาในบ้านตัวเองเมาไปเหอะเมาสามวันเจ็ดวันก็เมาไป ไปเที่ยวตจว.ก็ซัดให้เต็มเหนี่ยวก่อนกลับก็พักจริงๆสักคืนถ้าต้องขับรถ อะไรอย่างนี้

ผู้บังคับใช้กฎหมายต้องจริงจัง เครือข่ายภาคประชานชนต้องจับตา ผู้บังคับใช้กฎหมาย

ส่วนเรื่องการขนส่งไม่ดี ล้าหลัง ผมเคยคุยกับคนญี่ปุ่่นท่านหนึ่งเป็นวิศวกรที่มาคุมงานก่อสร้างสะพานข้ามแยกในกทม. เค้าบอกกับผมว่า เมืองไทยจะแก้เรื่องรถติดเรื่องขนส่งได้ ให้กระจายความเจริญ u ไปสร้างเมืองให้มันเจริญ ในทุกทิศ หัวเมือง ทำเมืองให้สมบูรณ์ สะดวกสบาย เจริญทัดเทียมกันทุกเมือง จากนั้นค่อยสร้างระบบขนส่งเชื่อมกัน

พอละ ^^

ในช่วงชีวิตของเราที่ผ่านเรื่องราวต่างๆมากมาย หนัก เบา คละเคล้ากันไป เรื่องที่ผ่านก็เป็นไปตามช่วงอายุ ว่า ณ ขณะนั้นเราอยู่ในวัยใด วัยเรียน วัยเล่น วัยทำงาน แต่จะมีอยู่ความทรงจำนึง ที่มักจะทับซ้อนอยู่ในแต่ละช่วงวัยอยู่เสมอ ความทรงจำถึงใครคนนึง(หรือหลายคน :p) คนที่เข้ามามีอิทธิพลกับการใช้ชีวิตของเรา การกระทำ การแสดงออกของเค้า มักจะนำพาให้หัวใจเราเต้นแรง หน้าซีด น้ำตาไหล หรือแม้กระทั่ง บงการให้เราทำในสิ่งที่เราอาจจะไม่เคยทำมาก่อนเลยในชีวิต ก็ได้ทำ เราทำได้ เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะ “ความรัก” ไง

เมื่อความรักเข้าจู่โจมหัวใจ สภาวะจิตใจก็ปั่นป่วน มวนท้อง หูอื้อ ตาลาย ยิ่งเป็นหนแรก แบบที่เค้าเรียกรักแรก อาการจะหนักหนา เพราะไม่มีประสบการณ์ที่จะรับมือกับสิ่งนี้ได้ ร่างกายจะสูญเสียการทรงตัว สุขก็มากล้น เจ็บก็เจียนตาย อะไรมาสะกิดนิดนึง ก็พรั่งพรู เพลงรักทั้งโลกแต่งมาเพื่อกูนี่หว่า ประมาณนั้น

สุดท้าย เมื่อเวลาผ่าน ชีวิตที่ยังอยู่กับความทรงจำในหัว ที่ถูกทับถมด้วยความทรงจำอื่นๆอีกมากมายที่ผ่านเข้ามา ตามเวลาที่เดินไป

จนเมื่อได้มาเจอกับสิ่งของที่เราเก็บเอาไว้จากอดีต ซึ่งมันอาจจะซุกอยู่ในห้องเก็บของ ใต้เตียง ลิ้นชัก หรือมุมใดมุมนึงของบ้าน นั่นแหละ ภาพอดีตมันก็จะกรอกลับมาฉายให้เราดูใหม่ รูปนั้น ตั๋วใบนี้ โบว์ที่เค้าทำตกไว้บนเตียงเรา ดอกทานตะวันแห้งๆดอกนั้น อืมมม… ไม่ว่ามันจะเป็นความทรงจำที่ดีหรือร้าย สุดท้ายมันก็ทำให้เราอมยิ้มคนเดียวเสมอ

ความทรงจำไม่ว่ามันจะดี หรือห่วย เราก็คงลบมันออกไปจากสมองเราไม่ได้หรอก แต่บรรดาสิ่งของที่เป็นเหมือน สารกระตุ้น ให้ความทรงจำเหล่านั้น ฟุ้งกระจายขึ้นมาใหม่ เราจะจัดการกับมันอย่างไร……