อย่างที่เคยบ่นใน entry แรกว่าการโพส blog บน iphone ทำได้ไม่ง่ายนัก เพราะ

1. แป้นพิมพ์ที่ใช้อยู่เป็นแบบสามแถว อาจต้องรูดบ่อย เพราะ จ ข เป็นอะไรที่ใช้บ่อยเหลือเกิน อ๊ะ หรือเราคิดไปเอง

2. ทุกครั้งที่จะโพสมักจะอยู่บนที่นอน และนอนหงายทำให้มือต้องประคองตัวเครื่องไว้ ด้วยขอบนิ้วก้อยกับนิ้วชิี้ที่ช่วยกันประคองไว้ เม่ือยเหมือนกันนะ

3. ปุ่มที่ใช้บ่อยที่สุดคือปุ่ม ลบ เพราะจิ้มพลาดซะ 40% ><*

4. wordpress on iphone ยังไม่มีให้เล่นในแนวนอน การเล่นแนวตั้งทำให้เกิดทั้ง 3 ข้อข้างต้น

แต่ยังไงซะเราก็จะหมั่นโพส หมั่นฝึกไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็คล่องเองแหละ

อยากรู้ว่ามีใครในเมืองไทย ที่ใช้เจ้า iphone post blog มั่งนะ

ปล. ถ้าเราคิดถึงใครสักคนอยู่ตลอดเวลา นั่นเรียกว่า เรารักเค้ารึเปล่านะ

เรื่องนี้เกิดเมื่อปลายเดือนก่อน ปกติเป็นคนไม่แพ้สิ่งใด มีแพ้อากาศบ้างตามสมัยนิยม เพราะคนกรุงก็มักจะนิยมเป็นกัน

จนมาวันหนึ่งได้รับเชิญจากบ้านกุ้งให้ไปรับประทานกุ้งยักษ์ พิกัด 4 ตัวโล เห็นจะขัดไม่ได้ (เห็นแก่กินจริงๆ) กุ้งย่างขนาดใหญ่ยักษ์ถูกลำเลียงมาให้เราค่อยๆเล็มตั้งแต่หัวจดหางอย่างมีความสุข

อิ่มแล้วก็กลับบ้าน ก่อนกลับยังขอฝากซื้อเผื่อด้วยถ้ามีมาอีกเพราะมันถูกจริงๆ

และแล้ว…. ตี 5 ของคืนนั้น

เริ่มจากปวดท้องอย่างแรง เข้าห้องน้ำพักใหญ่ พอทุเลาอาการ แต่พอออกมาจากห้องน้ำมานั่งพัก เอ๊ะทำไมมันคันๆวะ ก้มลงไปดู โอ้โฮเฮะ โป๊ะเชะเลย

ผื่นครับ มันเป็นปื้นๆ ป้านๆแดงๆ เซ็งเป็ด ตรูแพ้กุ้งอาหารโปรด โชคดีที่ตอนนั้นแม่ลงมาพอดี และที่บ้านน้องแพ้กุ้งอยู่แล้ว เลยได้ยาทามาบำบัดอาการคัน ซัดยาแก้แพ้1เม็ดนอนทันที

แล้วงี้….ก็อดกินกุ้งแสนอร่อยแล้วดิ

ปล. เล่าให้กุ้งฟัง กุ้งบอกว่า พี่ก็แพ้กุ้งมาตลอดอยู่แล้วนี่
อ่ะจ๊ะ สำหรับกุ้งพี่ยอมทุกอย่างแหละจ๊ะ ><*

วันนี้ได้รูปมาใหม่ น้องกุ้งน่ารักมากมาย จัดแจง sync ใส่ iphone แล้วเซ็ทเป็น wallpaper ซะเลย 555 ><*

ก่อนเข้านอนก็จัดการลองเทสการโพสรูปด้วย iphone ผ่านทาง app ของ wordpress ดูซะหน่อย โอ๊ววว แจ่มเลย

อย่างนี้เราก็สามารถเขียน blog โพสรูปใส่จากที่ไหนก็ได้สินะ เจ๋งเป็นบ้าเลย (เว่อไปปะเนี้ย)

ยิ่งใช้ก็ยิ่งรัก iphone เนี้ย

ว่าแต่จัดวางรูปยังไงเนี้ย เพราะโพสแล้วรูปจะมาอยู่ข้างล่างเลยแฮะ อยากให้อยู่ด้านบนอ่ะ…